De blind spots van het Waasland wachten op jou

Een kanaal uit 1315, een mozaïek van groen en vooral: een plek die nog lang niet iedereen kent. Op de grens van Stekene en Sinaai slingeren bossen, hooilanden, natte graslanden, sloten en poelen langs het historische Kanaal van Stekene. Meer dan 100 hectare natuurreservaat, en zo stil dat zelfs de uiterst zeldzame boommarter zich hier op haar gemak voelt (geloof ons, dat diertje kiest niet zómaar een verblijfplaats). 

Langs beide oevers van de Stekense Vaart strekt zich een officieel stiltegebied uit, met een Stiltepad vol zitbanken en gedichten van lokale dichters. Onderweg passeer je een kunstzinnig W-vormig rustpunt (een subtiele knipoog naar Waasland én Wandelparadijs) en beklim je de 8 meter hoge Kijktoren voor uitzicht over de U-vormige vijver. Spot je een ree, een ijsvogel, of misschien wel die boommarter? Zet dan een streepje op het krijtbord. Geen afleiding van die aandachtsmagneet in je broekzak, enkel het kanaal, de rietgrazende stilte en jijzelf.

Tussen Moerbeke-Waas en Lokeren duikt een landschap op dat je eerder in een fotoboek verwacht dan in het echt: honderd hectare aan heide en bos die als een organische collage samenvallen, twee landschappen die elkaar in onze streek eigenlijk niet zo vaak ontmoeten. 

De ochtendnevel kleurt er roze en oranje, de graslanden liggen er dromerig tussen statige dreven, en bomen breken de horizon als losse penseelstreken. Met wandelroutes van 4 tot 10 kilometer stap je zelf in dit schilderijtje. Onderweg kruis je het pad van Galloway-runderen; harige beesten die jou maar al te graag met een vriendelijke blik begroeten. Je zou bijna vergeten dat zij hier de échte wachters der velden zijn, want net hun begrazing houdt de heide open en vrij. 

Zeldzame vogels, zoals nachtzwaluwen en zwarte spechten, scheren over je hoofd, hagedissen schieten weg tussen de struiken, en jouw metalen metgezel geeft er geleidelijk de moed op (sorry, no signal found!).

What doesn’t kill you, makes you stronger! Sommige plekken zijn koppig genoeg om de tand des tijds te doorstaan. De Abdij van Roosenberg is er zo eentje: in 1237 gesticht aan de oevers van de Durme, verwoest, herbouwd tot kazerne, weer opgetrokken in de Kerkstraat van Waasmunster en in 1975 een laatste keer verhuisd naar deze rustige plek middenin het bos. 

Wat er vandaag staat, is een architectonisch hoogstandje van monnik-architect Hans Van der Laan: een Gesamtkunstwerk waarin gebouw, meubilair en religieuze elementen in haast perfecte harmonie samenvallen. Kies voor een stiltewandeling op je eigen tempo, gewapend met niets meer dan een bezoekersfolder, of laat je op de derde zondag van de maand meenemen op een gegidste rondleiding door geschiedenis en spiritualiteit. 

Vertrek je liever wandelend vanaf kasteelpark Blauwendael, dan leiden twee routes van 6,6 en 7,3 kilometer je langs de abdij, de oevers van de Durme en natuurgebied De Vaag. De gemeenschappelijke deler? Geen bereik dat je terugroept naar de buitenwereld; even helemaal off-grid dus.

Op de grens tussen België en Nederland, in het hart van de polder, ligt Prosperdorp. Een dorpje zó pittoresk dat het is beschermd als waardevol erfgoed. 

De neogotische kerk torent boven de huisjes uit, zichtbaar van kilometers ver, en het dorpsgezicht ademt nog de rust van een tijd zonder haast. Wandel of fiets het Verdronken Land van Saeftinghe binnen, waar je door slikken en schorren plots, zonder het te merken, in Nederland belandt. Terrasje pikken bij Den Angeluus, met een streekbiertje in de hand en uitzicht op de polder? Dat kan hier totaal ongestoord. 

Je handpalmgenoot trekt hier ondertussen aan het kortste eind: geen balkje, geen reden om ernaar te grijpen. Genieten geblazen, van een rust die je zelden zomaar tegen het lijf loopt.